Monthly Archives

maart 2018

nachtschade sport

Hoe het begon…

San Juan de Gaztelugatxe

Het begon daar: San Juan de Gaztelugatxe. In de zomer van 2017 bezocht ik het voor de tweede keer, in vergelijking met de eerste keer nu in het gezelschap van wel héééééél veel toeristen… Dat de locatie gebruikt wordt in Game of Thrones als Dragonstone heeft zeker en vast zijn impact! Maar bon, dat is het punt hier niet. Voor de tweede keer op rij heeft kwam ik puffend, lichtjes hijgend en rood aangelopen boven. Gaztelugatxe-nachtschade: 2-0. Een stemmetje in m’n hoofd fluisterde dat ik misschien toch eens iets aan mijn conditie zou mogen doen. Dat werd lichtjes versterkt wanneer ik in Bermeo zelf de omaatjes vlotjes de straten op en neer zag gaan terwijl ik m’n best deed om niet buiten adem bij m’n lief zijn grootmoeder’s appartement aan te komen.

Tijd voor een actieplan… alleen is dat niet zo vanzelfsprekend. Ik doe namelijk niet aan sport. Nope. Niet mijn ding. Nooit gedaan. Gevaarlijk om blessures op te lopen enzo… En ook: die inspanning… Nee, niks voor mij. Het enige waarin ik me sinds enige tijd waag is Hatha yoga, wat me vooral helpt mentaal de batterijen op te laden. Maar kijk, in september raak ik aan de praat met vriendin M. die een serieus fitness verleden blijkt te hebben. Haar enthousiasme wakkert ook dat van het stemmetje in m’n hoofd aan, en voor ik het goed en wel besef heb ik de deal gemaakt om een paar keer onder haar begeleiding naar de fitness te gaan. We spreken af om vanaf januari aan de slag te gaan, maar het dient gezegd, eens er iets in m’n hoofd zit, dan is het vaak van “Nu, nu nu! Actie, actie actie!!” Dus twee maanden eerder dan voorzien stap ik voor het eerst over de drempel van een fitness.

Over de drempel

Ik zal eerlijk zijn, in m’n eentje was ik nooit over die drempel gestapt. Of áls ik daarin al geslaagd was, dan zou ik waarschijnlijk even snel weer buiten gestaan hebben doordat ik te geïntimideerd zou zijn door al die verschillende toestellen. Ik zou niet weten waar en hoe te beginnen. Insert reddende engel M. We spreken twee keer per week af, ondertussen al vier maanden. En ik moet stiekem toegeven dat ik het wel naar m’n zin heb tijdens de trainingen. M. stelde een speciaal op maat gemaakt schema op. Het is afwisselend en het voelt niet elke keer alsof ik dood ga van de inspanning, terwijl ik toch een positief effect merk. Ik ben bijvoorbeeld tijdens de yoga opvallend minder buiten adem wanneer we een paar keer de zonnegroet na elkaar doen. Ik voel dat ik stilletjesaan strakker in mijn lijf  begin te zitten. Op die manier is het gemakkelijk om gemotiveerd te blijven.

Omdat ik bij de aanvang toch enigszins twijfelde over hoe serieus ik dit sporten zou nemen, besloot ik om geen overhaaste investeringen te doen in de uitrusting. Dat is eigenlijk ook niet echt nodig, je kan prima naar de gym met een yoga legging en een t-shirtje van achteraan in de kast. Maar toch… omdat ik best wel trots ben op wat ik als a-sportief persoon aan het doen ben, besloot ik om mezelf toch wat in de watten te leggen. In de eerste plaats schafte ik me aangepast schoeisel aan, en wereld van verschil met de ietwat versleten* loopschoenen die ik afgestoft had. Een wereld van verschil! Terwijl ik toch aan het online shoppen was, gooide ik ook nog twee nieuwe sport leggings in het winkelmandje, een t-shirtje of twee, en een heuse sporttas. #treatyoself !

Vorig weekend ging ik voor het eerst alleen naar de fitness en werkte ik braafjes mijn trainingsschema af. He-le-maal alleen mensen! Blijkbaar zie ik er ondertussen zelfs uit alsof ik weet waarmee ik bezig ben: er werd twee keer m’n hulp gevraagd bij het instellen van toestellen. Ik een fitnessmeisje? Ik had het ook nooit in me gezien. Duizend keer dank aan m’n personal trainer die me keer op keer duidelijk uitlegt hoe ik de oefeningen moet doen, wat de bedoeling nu eigenlijk is, waarom ik dit of dat toestel zus of zo moet instellen…

Morgen meer van dat!!