All Posts By

nachtschade

nachtschade leest

Gedichtendag

planeet jeugd

wie heeft er niet
of woont er nog
ooit gedwaald op planeet jeugd
weet van niets
zoek de grenzen
voel in elke vezel dat
waar verbod heerst genot huist

en nooit komt later
het half beleefde kabbelende later
waar het milde midden lonkt
en achterom inmiddels net zo weids
geen fraai uitzicht biedt als de wazige blik vooruit

~ Rick de Leeuw

nachtschade kijkt

Moord en mysteries met Miss Fisher

Miss Fisher leaning against her car. Moorden, complotten, intriges,… Al van jongsaf aan keek ik op zaterdagavonden met de rest van het gezin naar series als Inspector Morse, Frost en Midsummer Murders. Ondertussen is het genre zodanig uit zijn voegen gebarsten dat het onmogelijk is om alles te volgen, maar er zijn toch een aantal series waarvoor ik me ’s avonds al eens graag in de zetel placeer, al dan niet met dekentje: Castle, Elementary, Sherlock,… om er maar een paar te noemen. Toen ik onlangs door de suggesties van Netflix scrollde viel m’n oog op een serie waarover ik nog nooit gehoord had. De dame die op de thumbnail te zien was intrigeerde me, ik klikte door, en jawel, ondertussen ben ik helemaal verslingerd aan de avonturen die ene Miss Fisher beleeft.

De twenties in Melbourne

De serie Miss Fisher’s Murder Mysteries is van Australische makelij en speelt zich af in en rond Melbourne tijdens de roaring twenties van de vorige eeuw. Het hoofdpersonage is Phryne Fisher, een aristocratische jongedame die na heel wat jaren op het Europese continent terugkeert naar Australië, waar ze als kind opgroeide. Dat mag dan wat oubollig en saai klinken, niet is minder waar! Miss Fisher heeft juist een erg kleurrijke persoonlijkheid die haar eigen lot stevig in eigen handen neemt, iets wat in die periode niet zo vanzelfsprekend moet geweest zijn, hoewel het sociale milieu waarin ze verkeert het een en ander wel iets eenvoudiger maakt. Ze noemt zichzelf lady detective, maar blijkt al snel niet voor één gat te vangen! Zo komen we bijvoorbeeld in één van de afleveringen te weten dat ze piloot is, in een andere krijgen we iets meer te zien over haar achtergrond als verpleegster, kortom, het is een vrouw vol verrassingen. Ook wat het mannelijke schoon betreft settelt ze niet zomaar voor de eerste de beste die langs komt, neen, ook op dat vlak houdt ze het elke aflevering spannend.

Naast Miss Fisher zijn er nog een aantal terugkerende personages, die elk op hun eigen typische manier een belangrijke rol spelen in het leven van Phryne. Zo is er haar vriendin dokter Mac, werkzaam in een ziekenhuis voor vrouwen, haar companion Dot, die haar manusje van alles en vaak reddende engel is, het duo Bert en Ces die allerlei klusjes opknappen voor haar, haar huishoudhulp Mr. Butler – what’s in a name – haar protegé Jane en ook het duo agent Hugh en inspecteur Jack Robinson, die ze vaker voor de voeten loopt dan hen soms lief is. Tussen deze laatste en Miss Fisher hangt er doorheen de verschillende seizoenen door een gezonde dosis elektriciteit in de lucht, die de kijker zich doet afvragen of onze speurneus uiteindelijk toch haar amoureuze escapades zal opgeven.

Miss Fisher showing her knife

De makers doen heel erg hun best om de setting een zo authentiek mogelijk karakter mee te geven. De flapperjurken, kimono vestjes, glinsterende avondjurken zijn stuk voor stuk prachtig vorm gegeven en je zou ze zo van het scherm willen stelen om in je eigen kleerkast te hangen, enfin, ik toch! Voor de juwelen en accessoires geldt net hetzelfde, en gelukkig herinner ik mezelf er op tijd aan dat mijn haar veel te dun is om zo mooi te vallen, maar anders had ik al lang een afspraak gemaakt met de kapper om me een bob aan te meten als Miss Fisher. Kostuums en styling van de personages zijn niet het enige waarin de productie uitblinkt, kijk maar eens binnen in het huis van Phryne, of in één van de vele andere locaties! In mijn hoofd ben ik al een sjabloon aan het maken en de juiste verf aan het kiezen om mijn hal net zo’n muurdecoratie te geven als die van Miss Fisher. Heel veel liefde hier voor het voltallige vormgevende team van de serie, zoveel oog voor detail, het maakt dat alles levensecht aanvoelt.

Oh ja, de verhaallijnen, juist… Geen onbelangrijk detail voor een detective serie, maar ook dit aspect hebben ze goed in de hand. De verhalen blijken gebaseerd op de boekenserie van Kerry Greenwood, die ze aan Phryne Fisher wijdde. De verhalen zitten goed ineen, en het plot is niet altijd even voor de hand liggend, oef! Naar het schijnt is de auteur trouwens heel blij met de manier waarop haar verhalen naar het scherm werden vertaald. Verder wil ik er eigenlijk niet teveel over vertellen, zodat je ze zelf verder kan gaan ontdekken. Ideaal voor de donkere winterdagen wat mij betreft!

Op het moment van schrijven zijn er 3 seizoenen van Miss Fisher’s Murder Mysteries gemaakt. Deze zijn allemaal te zien op Netflix, maar ze zijn ook op DVD beschikbaar.

(De gebruikte foto’s zijn eigendom van de eigenaars van de serie.)

nachtschade vertelt

Help, ik verdwaal? Laat die indoor gps maar komen!

Kaartlezen @ Jardin des TuileriesDrop me in een vreemde stad en ik maak me geen zorgen, het komt wel goed. Ik vind mijn draai in de grote en smalle straatjes, vaak intuïtief, zonder al te veel op een plattegrond te kijken. En zelfs al komt die er toch aan pas, mijn inwendig stadsmuskompas geeft meestal wel de juiste algemene richting aan, of mijn lief mij nu wil geloven of niet. Maar het durft ook nogal eens fout gaan… van zodra er een dak boven mijn hoofd zit. Grote gebouwen met vele gangen, vleugels, verdiepingen, kronkels, hoekjes en kantjes. Nee, eens daarbinnen ben ik niet meer in touch met mijn oriëntatievermogen. Als ik heel eerlijk ben, dan ben ik meestal blij wanneer ik daar een eerste keer niet alleen naar binnen moet stappen.

Gebouwen als doolhoven

Ik werd er deze week weer aan herinnerd toen ik ging werken in onze hoofdstad, in één van de grote kantoorgebouwen in de Noordwijk. Ik ken het gebouw, of beter gezegd, ik ken de plaatsen waar ik moet zijn en hoe ik er moet geraken. Safe zone, zou je zeggen. Tot mijn frank viel dat ik geen lunch meegenomen had. Dichtstbijzijnde en goedkoopste lunchoptie is de resto van het werk, in het naburige gebouw. ” Maar,” zo dacht ik luidop, “ik heb geen badge om overal door te lopen, en dan moet ik naar buiten, twee balies passeren, mij telkens in- en uitschrijven, wat een gedoe,” zuchtte en steunde ik. Waarop een collega mij de interne route van het ene naar het andere gebouw uitlegde. No badge needed. Ik zag mezelf al verdwalen in de kelders, maar ging toch op pad! Weliswaar na te verzoeken om toch maar een zoekteam klaar te houden indien mijn bureaustoel verdacht lang leeg bleef. Het kwam allemaal goed dankzij de heldere routebeschrijving van m’n collega, hoera!

Een ander gebouw vol mysteries voor mij is de school waar ik een cursus Spaans volg. De diverse ingangen op verschillende niveaus, de bouwblokken die in elkaar overlopen, de gigantische overdekte patio in het midden van één ervan,… Tot in het leslokaal ben ik tot nu toe telkens vlot geraakt, maar eens de les afgelopen is en ik weer op de gang sta, staar ik naar de eindeloze trappencombinaties en volg ik vlug één van m’n medecursisten naar buiten, in de hoop dat hij/zij richting dezelfde parking moet. Toegegeven, moest ik daar alsnog ooit vast komen te zitten, ik overleef het wel, de broodjes- en soepstand weet ik wél feilloos te vinden, en in elke gang staat er wel een drank- of snoepautomaat.

En dan de top of the bill, dat ene gebouw waar ik nog steeds stress van krijg: de S8 op een zekere campus van de UGent. We hadden er maar weinig les, en dat verklaart wellicht wel waarom het zweet mij op een examenochtend eerder uitbrak bij de gedachte “waar is dat lokaal ook weer?” dan bij die aan de examenstof zelf. Was het een samenzwering van de architect en de proffen om ons het leven zuur te maken? “Laten we anders een centrale draaitrap steken waarop drie vleugels uitkomen die er exact hetzelfde uitzien, wat denkt u?” “Uitstekend idee, professor, ik pas de plannen meteen aan!” Ik was al een beetje licht in m’n hoofd wanneer ik op de bewuste verdieping toekwam, niet ideaal om dan ook nog de juiste beslissing te maken wanneer het op de correcte gang kiezen aankwam. En ik zweer het, ik was daar lang niet de enige.

Wat doe je eraan?

Ondanks de grappige (en ok, soms ook minder grappige) scenario’s die af en toe door mijn hoofd spoken, ben ik tot nu toe gespaard gebleven van zotte farcen van het genre één-verkeerde-deur-nemen-en-dan-moeten-wachten-tot-de-nachtwaker-zijn-ronde-doet. Oef! En gek genoeg heb ik er vrijwel nooit last van in musea, concertzalen en dergelijke, wellicht omdat het principe van go with the flow daar van toepassing is. Want laat ons eerlijk zijn, stuur mij geblinddoekt pakweg het Louvre in, en ik zou ook niet weten waar ik juist ben en hoe ik er vlotjes weer uit geraak…

Maar ik vraag me af, zijn er nog mensen die last hebben van het gevoel dat je – normaal goed werkende – oriëntatievoelsprieten geamputeerd zijn van zodra je een groot, complex gebouw binnenstapt? Hoe lossen jullie het op? Bestuderen jullie stiekem ook de evacuatie-grondplannetjes om wijs te raken uit een gebouw? Slaan jullie herkenningspunten op terwijl je ronddoolt? Of hebben jullie toevallig een geniale indoor gps-app op jullie telefoon? Vertel het me!

nachtschade vertelt

Post-vakantieblues

zwembadlectuurIk ben terug. Een beetje gek misschien om zo mijn eerste post hier te beginnen, maar goed, het zij zo.

Ik ben dus terug. Uit Spanje. Het lijkt alsof ik er een eeuwigheid gebleven ben, en tegelijkertijd zijn de drie weken er zo snel door gevlogen. De terugkomst komt harder aan dan ik verwacht had. Laat in de avond was de verwelkoming door de poezen niet echt hartelijk te noemen, m’n poezenvrouwtjeshart brak een beetje. Eens ik onder de wol kroop, draaiden ze gelukkig snel bij en eisten ze hun gebruikelijke plaatsjes op het dekbed en bijhorende aandacht op. De eerste zondag was mild, met een herfstzonnetje dat me terug thuis verwelkomde en subtiel het veel te lange gras in de tuin verlichtte, alsof het alvast een hint wou geven dat er werk aan de winkel is.

Vasthouden

Helaas, de afgelopen twee dagen gooiden me recht de herfst in. Ik zie voor mijn ogen de blaadjes aan de struiken in de tuin van kleur veranderen. Mijn collegae cursisten die ik gisteravond voor het eerst zag, stapten het leslokaal binnen met wollen sjaals en warme jassen, terwijl ik mijn zomergevoel nog wanhopig vast probeer te houden met mijn zorgvuldig laagsgewijs opgebouwde outfit (om toch maar geen extra kou te vatten naast degene die ik als souvenir van koelere Spaanse septembernachten meebracht). Ik begraaf m’n neus in de katoenen sjaal die ik een week geleden pas kocht en ruik nog steeds de wierook van het hippie winkeltje.

Er zijn nog andere manieren waarop ik het reisgevoel verder vast probeer te houden. Zo zette ik de radio nog steeds niet aan, en zag of las ik nog geen nieuws. Neen, ik zet liever een cd op van Rodrigo y Gabriela, of neem iets uit de Héroes del Silencio collectie die mijn lief oppikte uit zijn ouderlijke huis. Op de parking van de supermarkt verbaas ik me over de grote hoeveelheid auto’s met Belgische nummerplaat. Het eerste avondmaal door mijn lief klaargemaakt in de eigen keuken bestond uit pimientos de Padrón. En de koelkast zit nog vol met lekkernijen uit het zuiden, waar ik me nu aan te goed ga doen… Nog iemand een glaasje melk met kaneel- en citroensmaak?